كنج ذهن

خیلی وقته دارم به این فکر می کنم که ما ایرانی ها تو هر چی هم هنر نداشته باشیم

تو جاسوسی و خاله زنکی و نقش بازی کردن  و بدتر از اون فراری دادن آدمها چیره دستیم

مثلا نمونه کوچولوش یکی یه وبلاگ می زنه که دغدغه های روزانه اش رو با نوشتن و خوندن

مطالب دوستانش تا حدودی فراموش کنه و بتونه به زندگی کوفتی جهان سومیش ادامه بده!

حالا  چند تا هم تو این بین مریض و سادیسمی پیدا می شند که تو خصوصی و عمومی با

اسم بدون ادرس یا نقطه چین چرت و پرت می نویسند و اینطوری خودشون رو دل الافشون

رو ارضا می کنند.تمایلات مریض وارشون رو درمان می کنندو انقدر ادامه می دندکه طرف

وبلاگ نویسی رو ببوسه و بذار کنار..

نمونه  متوسطش هم اینه که مثلا  کاری می کنند طرف از دیارش فراری می شه و

اواره شهر دیگه می شه یا از کارش می افته باز نمونه بزرگترش اینه که بلایی به سر

آدم می یارند که طرف کشور رو ترک می کنه و آواره غربت می شه و فاجع امیزترش

هم اینه که گاهی اوقات طرف تصمیم می گیره از خیر زندگی بگذره و کلا  بای بای بگه

با کل هستی و بگه خدا در جهنمت رو باز کن گناه خودکشی رو با جون دل قبول دارم!

خلاصه انقدر قشنگ بلدیم یکی رو منزوی و گوشه گیر بکنیم که فقط خودشوببینه ودر و

دیوار هارو!

به قول دوستی "به احمقانه ترین روشها همدیگر رو آزار می دیم"

"مردم آزاری و دروغ و دغل در نزد ایرانیان است و بس،هنر کیلو چند!"

۱: اصل نادرست است ،نه مشی این و آن

۲:رو ح من لال است صدایی ندارد که فریاد برآورد.

پ.ن:ممنونم که جویای حالم هستید معذرت می خوام نت اومدنم کمتر شده سر فرصت وبلاگ

همتون رو می خونم با کامنتهای تریلی وار. دوستون دارم.